Vaak gaan mensen er vanuit dat als je lichamelijk klachten hebt, dat die wel zichtbaar zijn. Mensen zien dan waar je last van hebt en kunnen hier beter begrip voor tonen en er rekening mee houden. Er zijn ook klachten die niet zichtbaar zijn en die mensen vaak vergeten. Daarom heb ik en nog een aantal besloten om ons verhaal met jullie te delen…

Alle verhalen die hier vermeld staan, zijn afkomstig van mensen die gehoor hebben gegeven aan mijn oproep. Ik heb niks aan de verhalen aangepast, maar zo gelaten zoals ze ingestuurd zijn. Voor de privacy blijft het wel geheel anoniem tenzij diegene anders wenst. Ik begin als eerst met mijn eigen verhaal:

Dagelijkse onverklaarbare hoofdpijn
Hoofdpijn hebben we allemaal wel eens en dat is vervelend zat. Het wordt echt heel erg vervelend als de hoofdpijn blijft aanhouden. Iets wat mij overkwam in het jaar 2012 en wat tot op de dag van vandaag nog steeds zo is. Het begon met een gewone hoofdpijn, maar die bleef dagen aanhouden. Uiteindelijk kreeg ik er ook klachten bij, zoals het afnemen van mijn kracht en duizeligheid. Ook werd mijn hoofdpijn steeds erger. Mijn huisarts kon er geen verklaring voor geven, maar schreef mij een pijnstiller kuur voor. Dit werkte niet.. Uiteindelijk werden mijn klachten zo erg dat ik op de spoedeisende hulp ben beland. Vanaf dat moment kreeg ik allerlei onderzoeken, van bloed prikken tot een MRI scan en een EEG. Nergens kwam wat uit.

Wat het zo lastig maakt is dat je aan de buitenkant niet kunt zien dat ik hoofdpijn heb en mensen vergeten het nogal snel. Ze hoeven geen rekening met mij te houden, maar soms zou het fijn zijn dat ze niet zo verbaast zouden reageren als ze horen dat ik zo moe ben. Hoofdpijn vreet namelijk energie. Over het algemeen kan ik er prima mee leven, maar sommige dagen dan is het heel heftig. Ik krijg het idee wel eens dat mensen mij niet serieus nemen dat ik altijd hoofdpijn heb, dat doet pijn. Gelukkig weet mijn directe omgeving er alles van en die zorgen goed voor mij als ik weer eens een erge hoofdpijnbui heb. Ik vind het belangrijk dat mensen ook beseffen dat je ook ergens goed last van kan hebben, zonder dat je dit direct ziet. Dat is de reden dat ik mijn verhaal graag wil delen, omdat ik vind dat hier nog te weinig aandacht voor is. Niet zo zeer voor mij, maar voor de vele andere die ergens last van hebben, wat niet direct zichtbaar is.

Mijn lichamelijke klacht aan de linkerarm, schouder en nek door vallen op een bevroren ondergrond.
De (chronisch geworden) beperking ligt dus vooral in kracht en bewegingsvrijheid.
Mijn dagelijkse ervaringen (vanaf 2010 en de afgelopen jaren) zijn bijvoorbeeld:

Me rot voelen door het feit dat (simpele en) dagelijkse dingen (zoals het huis schoonmaken, boodschappen tassen tillen etc.) me belemmeren terwijl ik dit voorheen altijd prima aankon.
Dit heeft dus (soms) ook als gevolg dat ik me (erg) afzijdig houdt van mensen en dingen ondernemen.
Zelf hulp vragen bij bijv. dingen verplaatsen was ook moeilijk (voelde als zwakte).
Daarnaast wil ik ook niemand ‘lastig’ vallen met  deze beperkingen en als je zo min mogelijk onderneemt hoeft dit ook niet.  (Niet aan te raden.)

Positief blijven over mezelf was dus een hele opgave omdat in de eerste periode alles tegenviel.
In die tijd voelde ik me dus klein, nergens aan voldoen en niet meer in de maatschappij passen (aangepast werk lukte inmiddels niet meer).

Men zag mij op dat moment nog als jonge man die normaal oogt en fit zou zijn.
Mensen vroegen simpelweg om te helpen met dingen te tillen, klussen, en meer alledaagse dingen.
Dat moment dat je voor jezelf niet direct ‘ja’ kan zeggen omdat je 2x na moet denken of het wel lukt en of dat je jezelf eventueel overbelast kijken veel mensen je al even vragend aan.
Het liefst vertel ik er op zo’n moment niets over maar dat komt dan ook weer vreemd over.

Die psychische strijd is vermoeiend, ik doe dit mijzelf aan, alsmede doordat een deel van de mensen met onbegrip reageert als in : Je bent nog jong toch? Kom op joh, en er mensen zijn die er niet serieus op reageren (,interesse tonen) of verder vragen.

Vandaag de dag gaat het al veel beter doordat de juiste hulp samen met tijd doen helen, en oefening baart kunst.

Vlinders in de buik
Sinds ongeveer december 2009 ben ik bekend met vlinders in mijn buik… beetje raar af en toe zijn ze wat rustiger maar dan heb ik weer een ander fijn gevoel maar toch regelmatig heb ik last van het vliegen en fladderen van die vlinders.

Astmatische bronchitis
Ik heb astmatische bronchitis, bij iedereen die het heeft is het anders, ook de medicijnen zijn anders, daar heb ik zo’n beetje een ontwikkeling in gezien, van onhandig drankje tot pufjes in alle soorten en combinaties.

Bij mij, ik kan me niet zonder herinneren. Als ik het aan mijn moeder vraag heeft het zich rond mijn 1e verjaardag ontwikkeld. Ontwikkeld is eigenlijk een verkeerd woord. Het zit bij mij in de familie, mijn opa had het, mijn vader heeft het en mijn zus heeft het ook, het is gewoon erfelijk. Ik zit er aan vast.

Mijn astma (om het kort te houden) gaat gepaard met allergieën. Ik heb eerder een lijstje van waar ik niet allergisch voor ben dan waar ik wel allergisch voor ben. Grotendeels reageer ik met mijn longen. De aanvallen zijn niet prettig, je krijgt nauwelijks adem, de andere keren zijn het mijn neus, ogen, huid en overmatige slijmvorming in mijn keel. Het zijn niet alleen allergieën waar ik last van heb, ik kan niet rennen omdat ik mijn ademhaling niet onder controle krijg, lopen of fietsen en praten tegelijk gaat ook niet, die controle weer, ze noemen dat bewegings-astma. Ik leef er mee, iedere ochtend is een routine met medicijnen, heb ik een aanval weet ik wat ik moet doen.

Waar ik vaak tegen aanloop is onbegrip. In allerlei vormen. Mensen die het zich niet kunnen voorstellen hoe het is om ‘ademnood’ te hebben door bijvoorbeeld te rennen, ze lachen het weg of geloven je niet. Het is immers niet te zien en het zal wel een smoesje zijn om iets niet te doen. En als dan iemand het ziet, dan zijn de reacties ook verschillend. De een schrikt en raakt in paniek, ook al heb ik het onder controle, de ander, tja die vraagt of je je medicijnen alsjeblieft op een andere plek wilt innemen omdat het onsmakelijk is of zij voelen zich niet op hun gemak bij het aanzicht van iemand die snakt naar adem, het is een volle astmatische aanval waarbij je geen lucht kan krijgen, je focus op je ademhaling ligt en niet bij even een andere plek zoeken want je kan je gewoon niet normaal voortbewegen zonder hulp. Er is gelukkig wel een enkeling die verder vraagt, puur om te weten wat ze kunnen doen om te helpen.

Omdat ik best wel wat inzendingen heb gehad en ik er nog een paar verwacht, heb ik het verdeeld over meerdere artikelen. Dit waren dus de eerste vier ervaringen. Praat vooral mee door reacties achter te laten. En wil jij je ervaring insturen? Dit kan gestuurd worden naar: info@wellnewss.nl. Mocht je wel een ervaring willen insturen, maar niet weten hoe je moet beginnen? Mail mij dan even en dan stuur ik je wat vragen die je kunt beantwoorden in jouw verhaal. Iedereen die zijn/haar verhaal heeft gedeeld: Onwijs bedankt hiervoor!

Liefs Laura ♡

Over de auteur van dit artikel

Laura

Een echte boogschutter inclusief het impulsief acties ondernemen. Houdt van: sauna's bezoeken, social media, slapen, eten, bloemen fotograferen en schrijven. Houdt niet van: regen, worteltjes, spinnen, leugens en mensen die te laat komen.

Lees meer over mij op deze pagina.

No Thumbnail

Trein verhalen

door 23 september 2016 Geen categorie