Mijn gedachten

Het is alweer een week stil hier
Ik baal er van
Ik voel mij de afgelopen dan rusteloos en kan totaal niet de rust vinden om mij op iets te concentreren. Of dat nu gaat over het schrijven, lezen of iets anders. Ondanks alles wat ik doe, lukt het mij niet om de rust te vinden. Deels weet ik waardoor dit komt en deels weet ik het ook niet.

Geen idee waar dit artikel naar toe gaat eigenlijk, ik typ gewoon wat er op dit moment in mij op komt.
Het is nu september, de maand waarin de herfst gaat beginnen en de maand waarin ik heerlijk nog een week vakantie heb. Van buiten lijk ik rustig en te genieten van mijn vakantie, maar van binnen is dat niet het geval. Ja ik geniet wel van mijn vakantie en het gevoel dat ik even niks moet. Maar tegelijk maakt dat mij juist heel onrustig, iets wat ik nog niet eerder heb gehad. 
Laat ik maar eens vertellen wat ik in mijn vakantie tot nu toe heb gedaan, misschien vinden jullie dat wel leuk om te lezen. Maandagavond ben ik heerlijk uiteten geweest bij La Cubanita, toch wel een van mijn favoriete restaurants. Ik vind de combinatie van lekkere hapjes en cocktails perfect. Verder ben ik vandaag naar Burgers Zoo geweest en daar heb ik echt een heerlijke dag gehad. Maar terwijl ik die dieren zo zag zitten in een kooi, merkte ik dat het voor mij soms ook zo voelt: opgesloten in een kooi. Precies doen wat mensen van mij verwachten, of dat nou vrienden, collega’s of familie zijn. Ik ben altijd wel bezig met het iemand naar zijn zin maken. En soms wordt mij dat te veel en soms herinner ik mezelf eraan dat ik ook wel gewoon eens nee kan zeggen.
Dat is iets wat ik erg lastig vind: nee zeggen. Bang dat ik mensen teleur stel of dat ze mij misschien zelf niet meer willen helpen of nog erger: dat ze mij niet meer willen spreken. Altijd ben ik bezig wat andere van mij vinden en of ik het allemaal wel goed doe. Doodvermoeiend is het.  En ondanks ik zelf heel goed weet en zelf tegen andere zeg dat ze zich niks van andere moeten aantrekken, doe ik het wel. Soms zou ik gewoon eens rebels willen zijn en iets doen wat mensen helemaal niet van mij verwachten. Ik zou alleen niet weten wat ik dan precies zou willen doen. 
Vroeger als puber zijnde kon ik heel goed dingen doen die mensen niet van mij verwachten. Of nja vooral wat mijn vader niet van mij verwachten en ik heb gezien waar dat toe kan leiden.
Nu vind ik het weer mooi geweest voor vanavond en pak ik mijn boek er weer even bij en hoop dat ik dan heel stiekem toch nog eventjes wat rust zal gaan vinden.

Vandaag wil ik gewoon eens mijn gedachten over een bepaald onderwerp op papier zetten. In dit geval niet echt papier, maar op het internet.

Maandagavond was ik de kerstboom bij oma opzetten en toen stond op de achtergrond het programma ‘Kassa’ aan. Ik hoorde wat voorbij komen over cosmetica en besloot er toch even met een schuin oog naar te kijken.  Er werd vertelt dat in veel cosmetische producten, plastic zit verwerkt. Nou misschien leefde ik onder een steen en heb ik dit allemaal gemist, maar mijn mond viel open van verbazing.

Maar ben ik eigenlijk wel goed op de hoogte wat er in mijn producten zitten? Heb ik wel eens goed naar de ingrediĆ«nten van mijn producten gekeken? Nou nee, eigenlijk niet. Ik kijk wel vaak of er parabenen in zitten of iets van vaseline, maar verder dan dat kijk ik eigenlijk niet. Maar waarom kijk ik dan niet verder? Ik geloof niet dat ik hier bewust mee bezig ben en eigenlijk vind ik dat ik wel zou moeten. Je moet toch weten wat er in je producten zit, want blijkbaar komen er dingen in terecht wat er naar mijn mening helemaal niet hoeft in te zitten. Plastic bijvoorbeeld…

Ik denk dat het dan toch tijd word dat ik beter naar de ingrediƫnten ga kijken en mij meer bewust word van wat er nou allemaal in zit. Niet alleen bij mijn huidige producten, maar ook de producten die ik in de toekomst koop.

Zijn jullie bewust bezig met wat er in jullie producten zitten?